Het Ruhrgebied: het industriële en culturele hart van Duitsland

Al vanaf de Middeleeuwen wordt er in het Ruhrgebied grondstoffen zoals steenkool gewonnen, waarmee de opmars naar het zijn van een belangrijke industriële regio honderden jaren geleden al is ingezet. Het Ruhrgebied dankt zijn naam aan de rivier de Ruhr, een zijrivier van de Rijn. Het is geen provincie of deelstaat van Duitsland, maar een gebied waar in het midden van de 19e eeuw de industrie een enorme opmars maakte.  

De grote mate van industrie in het Ruhrgebied is te danken aan het feit dat er veel steenkool en ijzererts is te vinden, waardoor het een aantrekkelijk gebied was voor de ontwikkeling van staalindustrie. Goederen konden bovendien uitstekend worden vervoerd via de Rijn en later door middel van een treinspoor tussen Parijs en Berlijn, die in 1853 werd geopend. Vanaf dat jaar kwamen ook steeds meer verschillende industriëen als paddestoelen uit de grond, zoals de productie van chemische middelen, machines en auto's. 

In de periode van Wereldoorlogen heeft het Ruhrgebied ook een rol gespeeld. Na de Eerste Wereldoorlog moest Duitsland herstelbetalingen, die werden opgelegd met het Verdrag van Versailles, aan de 'winnende' partijen betalen. Toen dat niet meer lukte, werd het Ruhrgebied in 1923 door Franse en Belgische troepen bezet, maar doordat de Duitse arbeiders massaal gingen staken vertrokken ze in 1924 weer. Vanwege alle industrie was het Ruhrgebied tijdens de Tweede Wereldoorlog een belangrijke regio voor de productie van oorlogsmateriaal. Hierdoor zijn er veel bombardementen op het Ruhrgebied uitgevoerd, met de bezetting in 1945 van Amerikaanse en Britse troepen tot gevolg. 

Na de oorlogen bloeide de industrie in het Ruhrgebied weer op, met het jaar 1956 als hoogtepunt, toen er zo'n half miljoen mensen in de mijnindustrie werkzaam waren. In de jaren erop ging het helaas in rap tempo minder met de arbeid in het Ruhrgebied, als gevolg van de kolencrisis en de staalcrisis. Mijnen werden gesloten, de productie daalde en talloze banen gingen verloren. Veel industrieterreinen staan daarom nu leeg, waardoor de staal- en kolenproductie nu plaats heeft gemaakt voor cultuur, evenementen en geschiedenis.